Konijn

Zo af en toe ga ik eens in mijn tuin. Ook in de winter trotseer ik de natuurelementen om een frisse neus te halen. En telkens als ik dan in mijn tuin sta, dan zie ik ons konijn in z’n konijnenhok.

Het was een woensdagmorgen, prille lente, eind maart – begin april. Je voelde de natuur wakker worden. Het frisse gras, jongveulende narcissen, madeliefjes. Geen krokussen meer. Neenee, dat zijn hoofdzakelijk vroegbloeiers. Begin april voel je al de prille bronstigheid van de natuur in de verte wakker worden. De hete hitte komt binnen enkele maanden.

Ik slenter over mijn terras, richting de grote boom die mijn tuintje siert. Ik kijk naar links en zie een konijnenhok. “Ah, dat staat er ook nog denk.” Ik sta zo’n beetje te turen naar dat hok. Ik ben trots, want het is een mooi hok. Twee etages. Dakje afgewerkt met groene dakbedekking. Een investering van 250 euro.

Ik ben eigenlijk niet zo’n fan van huisdieren. Dat konijn is er gekomen ten gevolge van mijn kinderen. Ze wilden een vis. Niet met mij. En ik iedere keer weer die vis uit die kom vissen om dat aquarium te poetsen zekerst? Neen, we zouden voor iets aaibaarders gaan.

Als kind had ik een konijn, genaamd Marcel. Marcel is plots uit ons leven gerukt. Hij zat  niet meer in zijn kooi. Mijn moeder deelde ons vriendelijk mee dat Marcel dood was. “Ah ja.” Als onschuldig vijfjarig meisje, met blonde manen, ga je toch nooit vermoeden dat er achter het lieve gelaat van je moeder een moordenaar van een mixomatosekonijn schuil gaat. Of was ze een dierenvriend geweest, want door volwassen ogen zag Marcel er helemaal niet meer uit.

Omdat ik zo veel plezier gehad heb aan witte Marcel, met de uitpuilende rode ogen, in z’n te krappe witgeschilderde hok. Ja, we zouden voor een konijn gaan. Alle broodfokkers uit de buurt gecontacteerd. Langharige Pluisje gevonden.

Pluisje is dood. Ligt op z’n zij. Rigor Mortis. Geen huisdier meer, MAAR ik heb hier geen hand in gehad. Doodsoorzaak onbekend. Broodfok.

“Kindjes, Pluisje is nu een sterretje. We hebben hem toch 6 lange maanden bij ons mogen hebben. Ik heb een houten kruisje getimmerd. Als jullie willen kunnen jullie dan nog even aan hem denken. We gaan dan straks naar het containerpark om het hok weg te doen.” Geween op de achterbank. “Het was zo’n lief konijntje en nu zijn we weer zo eenzaam zonder huisdier.”

In de kerkers van mijn geheugen hoor ik een vriendje van mijn zoon zeggen “We hebben kleine konijntjes.” SMS – volgende week mag je komen om eentje uit te kiezen.

Een zwartje, met een beetje wit. We kunnen niet zien of het een mannetje of een vrouwtje is. Bij konijnen zit dat allemaal ingeklapt. OK, geen probleem. “Laat het konijntje maar eerst even wennen aan de tuin, zoon.” We steken het straks wel in het hok. En weg is het konijn.

Gehuil op de achterbank. “We hebben nu weer geen konijntje meer!!!” Terwijl ik geïrriteerd naar de Aveve rijd, om een nieuw konijn om de kinderen te verrassen. Yesss. We kiezen een vrouwtje. Blijkbaar hebben Aveve-konijnen wel een zekere geslachtszichtbaarheid, want het staat op het glas dat het een vrouwtje is. Iedereen dolgelukkig. Konijn direct in kooi.

De buurman houdt iets boven de haag. Hij heeft iets zwarts, met een beetje wit, vast bij de oren. “Is dit van jullie?”

In januari, enkele maanden later dus, ga ik naar mijn konijnenhok. Er ligt iets raars in. Het lijkt wel een harige braakbal, maar dan wel een hele grote. “Is er een gevecht geweest? Wie van de twee is dood? Crocky of Max?” Ik besluit zeer dichterbij te gaan kijken, want die bal lijkt te leven. 4 levens tel ik.

En daarna nog eens en nog eens en nog eens. In de dierenwinkel zijn ze heel tevreden. Langharige konijntjes die ze kunnen verkopen aan een winst van € 20, min de lolly’s die de kinderen telkens krijgen, na het droppen. Het feest duurt een jaar.

Op een vriesochtend ga ik naar mijn konijnenhok. Max, het Avevekonijn, is dood, ligt op z’n zij, Rigor Mortis. Broodfok?

 

Gelukkig hebben we, nu 6 jaar later, nog steeds één konijn. Zo af en toe ga ik wel eens in mijn tuin wandelen en kijk ik naar het konijnhok. Dan denk ik: “Ik hou eigenlijk niet van huisdieren, en dit konijn is verdomd een volhouder. Maar ik durf dit niet op te lossen, want ik ben mijn moeder niet.”

Stout.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s