Gewoon Liefde

En ik dacht dat ik van je hield. Het portier had ik vast. Je trok je autodeur dicht. Ik voelde m’n vinger breken.

Ons passioneel kussen, de lucht bezwangerd van ons intens samenzijn. Je zoute huid van het zweet door de inspanning. Jij en ik compleet verstrengeld in elkaar. Geen buitenwereld meer.

Je vele andere vrouwen. Ik keek met lede ogen toe telkens je vertrok. Ik vergaf het je steeds weer. Je was een loser. Gestolen gsm’s, drugs, geen werk. Ik had geen oren naar de buitenwereld.

Verslaafd was ik, passioneel- en drugverslaafd. Ik wou gewoon altijd bij je zijn, ook in je wereld toen je in die zalige roes verkeerde.

Je huwde een ander en kreeg een kind met haar. M’n ouders brachten me naar de afkickkliniek. Daar kickte ik af van jou en die verdomde drugs. Ik nam m’n leven weer in handen.

Onze blikken kruisten elkaar toen ik m’n boek aan de pers voorstelde. Nog één keer wilde je me zien. Om te praten. Het was volgens mij gewoon een excuus om te kijken of je wel van me kon blijven. Het was onze beste seks ooit in je veel te kleine wagen, die Valentijnsdag.

Ik was nooit de ware geweest, zei je. Een stuk afval. Ik was verdoofd, je woorden drongen niet door. Je had me gewoon opgezocht om niet alleen te hoeven zijn.

De pijn deed me zo hard schreeuwen. Je schrok waarschijnlijk toen je wegscheurde. Een oorverdovende knal. Het geluid van metaal tegen metaal.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s