Entreegeld

Mijn huis staat in een straat. Mijn straat leidt naar de dreef der dreven. Die dreef is kaarsrecht, dubbele eiken bomenrij, leidt naar een kasteel(tje). Veel plaats om te wandelen, eventueel met huisdier.

Mijn straat is niet zo. Niet kaarsrecht, een echte bochtenweg. Hoe men er in geslaagd is zo’n weg aan te leggen, dat weet ik niet. Onteigenen? Vroeger deden ze dat gehuld in sigarenrook over enkele borrels. Misschien heeft dat er iets mee te maken?

Ik woon vooraan in de straat. Dicht bij een ingewikkeld kruispunt. Wij zijn allemaal gewone mensen. Werkend voor onze kost of gepensioneerd. Loop je verder richting de bomendreef, dan voel je de welstand stijgen. Zelfs mijn hond ervaart de verwachtingen en durft het lef niet te hebben om zijn behoefte te doen buiten een straal van 100 meter van huis af gemeten. Tis een kwestie van niet niet gedistingeerd over te komen.

Eens in de bomenstraat, staat u het mij toe dit even plebsiaans te omschrijven. De grondig opgepoetste, want zeer blinkende, koperen naamplakkaatjes aan de poorten beconcurreren mekaar venijnig, in stilte.  Dokter, advocaat, makelaar, notaris, zoon/dochter van, fils a papa. Dat moet vast een residentiële buurt zijn.

Sinds enkele jaren hebben ze zone 30 ingevoerd. Want dat hoort in een residentiële buurt.

Bolides accelereren ter hoogte van de bomenstraat. Voor sommigen is 30 slechts een zucht tegen het gaspedaal, niet? Stuurtje in de hand, ruggetje in de leuning gedrukt. Het stalen ros valt niet meer te temmen en zoeft over het raceparcours.

Ongeveer mijn deur gaan de gecarboniseerde remschijven dicht. Drie huizen verder komt men tot stilstand. Net op tijd gestopt aan dat bizarre kruispunt.

Met enkele buren hebben we ooit eens een petitie gehouden tegen dat racegeweld. Opdat iedere bewoner, mens of dier, toch veilig de overkant zou halen bij het oversteken van de straat.

De bevoegde overheid reageerde zeer laconiek. Er zijn geen problemen in de straat, hardrijders leken een donderslag bij heldere hemel. Maar om het goed te maken zouden ze komen flitsen. En we krijgen ook boompjes. Want dat versmalt het zicht. Voor de rest kan er niet veel meer gebeuren want het is een residentiële wijk, er mag niets veranderd worden aan de straat.

Vandaag sla ik de krant open. Zo trots, mijn straatstaat in de top 5. Die van de hoogste snelheden gemeten in een zone 30. Een welverdiende 5de plaats met 73km per uur. Net buiten de medailles.

Je moet weten de flitswagen van onze lokale politie is zeer herkenbaar. De arme boeteling zal gelukkig al aan het remmen geweest zijn.

Dagelijks is ons racecircuit open, gratis en voor niets. De circuits van Francorchamps of Zolder zijn waarschijnlijk betalend. Maar ook zeer saai, want er kan niet plots iets of iemand in je zicht opdoemen waardoor je je rempantoffels moet testen.

Misschien zouden we wel eens aan de stad toestemming moeten vragen om entreegeld te mogen vragen, om ons racecircuit te gebruiken. Dat is toch veel spannender voor de sportieve rijder. De kans dat je eens moet uitwijken en een spin mag maken is veel groter. Er wordt niet meer geflitst, want je betaalt vooraf. En wij als buurtbewoners worden al op voorhand vergoed voor ons stoffelijk en psychisch leed.

Mijn favoriete spelletje als kind was ‘oversteken zonder te kijken’. De autobestuurders wisten toen nog wat onvoorziene omstandigheden kunnen zijn.

Er is eigenlijk niets aan de hand in mijn straat. Er mag toch niets veranderd worden door het RESIDENTIËLE  karakter. Het zal ook wel in de krant verschijnen zeker als we eens op een dag gebruik zullen moeten maken van het entreegeld.

 

Advertenties

3 gedachtes over “Entreegeld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s