De ochtendstond ziet wat pips

De ochtendstond heeft geen goud in de mond. Nog nooit geweest eigenlijk. Je bent dan ook een echt nachtdier. Wat wil je, als je midden in de nacht geboren bent. En je moeder geen seconde nachtrust hebt gegund die nacht van 3 op 4 januari 2006.

Zeker het laatste half jaar heeft de ochtendstond nog recht op bestaan omdat het moet. Als je naar school moet.

Vanmorgen meende ik de eerste zonnestralen door de gordijnen te zien piepen. Ik hoorde de vogeltjes hun eerste lenteliedjes tsjilpen. Het gras was knalgroen, omringd door een zee van bloemenkleuren. Maar het was nog donker. Ik moest wel aan het dromen zijn. Daar stond je dan, dochterlief van me, ijlend van de koorts. Je biologische klok compleet van slag. “Mama, ik voel me echt niet lekker.”

Ik lag naar je te kijken en je leek weer op dat kleine, lieve, zachte meisje van me. Niet dat je dat nu niet meer bent, maar je bent nu 11, met alle gevolgen van dien.

Je deed me zo denken aan vroeger. Je kleine handje in de mijne. Altijd mama. En altijd op schoot bij mama. Zelfs als mama eens met vriendinnen wou praten en je vriendjes genoeg had om mee te spelen, bleef je aan me vastgeplakt. Slaagde je er eens in op 5 meter van mama te gaan spelen en nam mama eens een baby van een vriendin over. Dan kwam je meteen terug om je plek op te eisen. Mama’s schoot was jouw troon.

Mama is de laatste tijd nogal gênant. Je moet me restylen, want m’n kledingkeuze is zeer pover. Het interieur van ons huis doet je telkenmale fronsen als je weer binnenkomt. Zelfs aan de schoolpoort flits je me zo snel mogelijk voorbij. Ik kan je steeds nog net de autosleutels in de hand duwen.

Eerst zal je studeren voor architect en daarna voor binnenhuisarchitect dat heb je voorzien. Dan zal je de boel (huis en inrichting) eens goed in handen nemen. Je hebt wel nog een plaatsje voor me in je megafirma. Ik mag de klanten verwelkomen, van achter een designdesk. Je verwacht klasse en stijl.

Mama kijkt graag naar Tattoo Fixers. Dat is een programma gaande over mensen met de meest idiote tattoos. Deze moeten gecoverd worden. Je hebt de 3 tatoeëerders Jay, Lou en Sketch. En dan heb je Paisley. Paisley’s taak is de klanten verwelkomen in de shop. De klanten komen al zeer gegeneerd binnen. Paisley doet er nog een schepje bovenop. Iedere tatoeage die ze ziet is de meest vreselijke miskleun die ze ooit gezien heeft. De klanten zakken dan helemaal door de grond. Dat is Paisley’s enige bijdrage in de shop.

Ik kan niet beloven dat er ooit geen Paisley in me wakker komt. Als ze al dan niet al latent aanwezig is…

Maar vandaag nu eens helemaal niet. Natuurlijk ben ik altijd mama en ben ik altijd nodig. Maar vandaag ben ik weer eens echt je mama. En hoewel je al een vrouw van 11 bent. Mama is zo blij dat je haar nog eens echt nodig hebt. Op m’n schoot pas je niet meer, maar ik zal vandaag heel erg goed voor je zorgen. Nog meer dan anders.

Maar hopelijk duurt het allemaal niet te lang. Ik wens je veel beterschap meid. Zo kan je snel weer naar je vriendinnen.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s