De rioolputjesmoordenares

Ze greep me bij de keel. Geniepige kreetjes van plezier ontsnapten haar.

Ik kom haar af en toe tegen, met haar hondje. Zo’n witje, met krulletjes, vermoedelijk Malthezer. Ik heb ook een hond, een beige, beetje hoger dan de hare, absoluut geen krullen. Mijn hond is een Whippet. Rank, slank, gemaakt voor de jacht. Zeker die op teefjes.

Wat is die dame zo vriendelijk, altijd vrolijk, begaan met je. Echt een vrouw van de wereld. Ze geeft m’n hond ook altijd snoepjes (natuursnacks). Dat mag eigenlijk niet van de hondentrainer. Maar voor haar maak ik zo graag een uitzondering.

Het asfalt was zo heet dat mijn Birckenstocks overwogen om tot smeltage over te gaan. Haar hondje zat veilig pootbeschut in z’n hondenbuggy. Ik koop zoiets niet, want mijn hond is gecastreerd. Het is nog meer onmannelijk om een veel te grote hond in zo’n buggy te zien liggen. Hij zou het wel appreciëren. Maar dan zou zijn energiereserve, die nu al onuitputtelijk is nog meer over het peil der tolerantie gaan. Zou hij nog meer achter zijn staart gaan rennen.

Het leek alsof de Middellandse Zee de hemel omspande. Azuurblauw, zondoorzichtig en klaar. M’n ogen verschansten zich achter mijn zonnebrilglazen. Het was zo’n dag waarop je je echt top voelt. Vitamine D, Endorfinen, al wat natuurlijk goed voor je is.

Toeval of niet ik kom die vrouw, waar ik stiekem naartoe opkijk, tegen op onze bijna vaste ontmoetingsplaats. Helemaal niet express hoor, maar 90% van de gevallen ontmoeten we elkaar halverwege mijn huis en de supermarkt. Vrij vaak eigenlijk. Moest ik nu weten waar zij woont, zou ik haar ook toevallig dichter bij haar huis kunnen tegenkomen.

M’n hond voortslepend over de plavuizen, kwam ik haar tegen. Hij sprong telkens op twee poten. Ik weet niet waarom hij dat deed. Het ging er weer zo hartelijk aan toe. Ze gaf het gebruikelijke hondensnoepje. Hij ging zo relaxed liggen. Haar hond lag ook te genieten in z’n buggy. Vrede alom.

Uit het niets vroeg ze me: “Kan je dit water drinken?” Ik zag niet meteen een natuurlijke bron of waterflessen opdoemen, dus ik moet waarschijnlijk zeer verbaasd gekeken hebben. “Ja maar, kan je dit witte water drinken … Dit hier beneden … In dit rioolputje?” Wat een bizarre gedachtengang. Het water stonk erg naar javel. Zelfs op deze dorstige dag zou ik het toch niet overwegen om m’n dorst daaruit te lessen.

Ze drong aan:”Jamaar, als we nu eens al die stokken eruit halen. Hoe zou dit dan smaken?” Logisch weldenkend is het absoluut hygiënischer om water zonder herfstafval in te drinken. Ze had waarschijnlijk het water voor haar hondje vergeten, was ik bezorgd. Mijn huis is absoluut niet ver stappen. Dan konden we gelijk een gezellige koffieklets doen. Twee vliegen in één klap.

“Kan je hier eigenlijk in verdrinken?” Probleemoplossend probeerde ik te berekenen hoe te verdrinken in een putje, met zwaar deksel, van 30 op 30 cm. Ik leunde wat voorover om het putje wat beter te bekijken.

 

 

Dank je wel aan mijn vele kindjes die steeds weer voor inspiratie zorgen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s