De boze schoonmoederachtige

Hoe komt het toch dat je telkens weer in zo’n situatie verzeilt raakt en er niet uit raakt.

Vanmorgen werd ik in m’n eigen huis uitgemaakt voor slecht karakter zonder (baar)moedergevoel die alle negativiteit van de wereld doorgeeft aan haar kinderen… Heb ik dan geen opvoedingsinstinct???

Een paar dagen eerder waren we inkopen gaan doen voor een receptie. Het budget was vrij krap. Gezien mijn verleden als hulpverlener in de schuldbemiddeling, waar ik jaren budgetten beheerde, leek het mijn taak de financiële kant van de zaak te beperken. Ik liep dus gewapend met calculator door de winkel. Mijn metgezelschap hield het grabbelen en graaien voor haar rekening. Toeval wil nu dat een vriendin mij ziet lopen en de woorden “budget” en “erg overschrijden” hoort vallen.

Die avond belt m’n vriendin me op. Ze vroeg me lachend of ik vrijwilligerswerk deed voor mensen die uit een instelling komen. Hen (terug) leren omgaan met geld. Dat doe je best door samen te winkelen. (Dit lijkt me een heel goed voorstel om zoiets op poten te zetten. Want dit thema is brandend actueel.) Maar wat ze gezien had, was zeker niet wat ze dacht, stelde ik haar gerust.

De aankopen waren niet volledig de zin van mijn metgezellin. Niet vers, gezond en duur genoeg. Maar ze kon er mee leven. Ze nodigde zichzelf uit om vandaag de hapjes te komen voorbereiden.

In de keuken liep ze zeer geagiteerd. Ze wist niet waar te beginnen. Te kort aan verse producten door dat duivelse beperkte budget (dat ik personaliseerde). Ze eiste muziek om te ontspannen. Wij werken enkel met Deezer, want onze radio heeft geen antenne meer. Gezien ik het digitale verstand van een pinda heb, kon ik haar niet helpen.

Onze keuken is erg klein. Ze wilde al haar ingekochte waar uitgestald zien, om te kijken waar ze zou beginnen. Dringend moest ik schoon schip maken in huis, zaken wegdoen die ik in haar ogen niet meer nodig heb. En ik moest urgent schoonmaken, want dat maakt zelfs de ziel leeg. Ik wil al langer een nieuwe keuken, tot ergernis van mijn echtgenoot. Een vriend heeft me beloofd dat hij steeds paraat staat om mijn keukenmuur in te beuken, bij hoge nood. Misschien leek het nu wel het geschikte moment!

Bij het maken van de hapjes ontstond er een natuurlijke tweesplitsing. De hapjes die zij had gekozen, en de mijne. Meermaals bestudeerde ze filmpjes op YouTube hoe haar wraps te maken. Perfect. Tot in detail. Ik doe dat anders. Vel bladerdeeg, snijden, kaas erop, klaar.

Minutieus poneerde ze de wraps. Een grote schep smeerkaas. Ze leek te smeren van wrap tot wrap over wrap, het aanrecht mee insmerend. Plots klaagde ze dat er te weinig beleg was. (Budget was al ruimschoots overschreden. Niet geslaagd in m’n taak.) Ik merkte voorzichtig op dat smaken kunnen verschillen en dat ik bijvoorbeeld niet zo graag zalm lust. Wie weet eten ze dan iets meer van de warme hapjes (de mijne)?

Haar ijzigblauwe ogen keken me strak aan. Ik kon niets anders dan verstarren. Ze zei me dat ze negatieve personen niet kan verdragen. Die irriteren haar zelfs. Ik ergerde haar enorm. Een stemmetje in me zong : “Zet haar aan de deur. Het is genoeg geweest.  Je verdient dit niet.” Om de lieve vrede gebaarde ik van niets en werkte ik verder aan mijn deeghapjes.

Hoe een berg in een massa lava kan ontploffen, zo bevond ik me plots in een pseudo-psychologische ontledingssessie van mezelf, m’n leefsituatie en m’n gezin. Even werd het zelfs etnisch. Niemand kan met West-Vlamingen om (Vlaanderen, gans België en zeker de hele wereld niet.) Aan Trump, nog een bevolkingsgroep die je aan je inreisverbod-lijstje mag toevoegen. Je weet toch nooit waar West-Vlamingen toe in staat zijn. Het kwam erop neer dat ik de bron van alle kwaad was.

Ik bleef maar aan die kaasstengels werken, niet goed beseffend wat er gebeurde. En eigenlijk ook een beetje bang. Gelukkig bood ze wel aan hoe problemen vrij simpel op te lossen zijn. Doe je haar, maak je op, lak je nagels, draag een rokje en een hakje. Heb je weinig budget, kijk naar YouTube. Grote en kleine problemen worden op dat platform opgelost.

God, dokters, therapeuten, hulpverleningstheorieën (van Freud tot Oosterse wijsheden), Yoga, … werden in een naar zalm stinkende ruk van tafel geveegd. Blijkbaar is doe it yourself via de PC veel hoogstaander dan jarenlange studies, bijscholing en inzet?

Mijn jongste zoontje kwam binnen, zei hem dat we straks z’n laarsjes niet mochten vergeten voor dat feestje vanmiddag. Ongeduldig kwam hij terug bemoddervoet binnen. Ik zei hem dat dit een beetje vies was, al dat slijk terwijl we hapjes maakten. Ze greep in en zei dat ik, slechte moeder, hem moest complimenteren om z’n inzet. Hij kroop bij me op het aanrecht om die eeuwigdurende kaasstengels te helpen afwerken. In een ruk haalde ze hem van het aanrecht af. “Je maakt alles vuil”.

Ik zag mijn volledige leven en gezin overgenomen worden. Ik hoorde dat stemmetje nog steeds, maar het klonk van zo ver af. Ik kon tegen dit geweld niets meer inbrengen. Na eerst een huilpartij in armen van mijn echtgenoot, die koen zei dat hij haar meteen op straat zou hebben gezet ware hij thuis geweest, ben ik echt dankbaar.

Ik heb nu eens gezien wat het is om een gehate schoonmoeder te zijn/hebben. Ik heb de skills vandaag opgedaan. Ik kan ze nog zo’n 10 a 15 jaar perfectioneren… Of blijf ik beter mijn eigen pad bewandelen en probeer een beetje assertiever te worden? Ook al maken ze me bang.

Pfffff, wat een dag. Wie was er nu weer negatief?

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s