Ontslagen op het eerste zicht

Twee jaar geleden werd er bruut een eind gemaakt aan mijn langdurige carrière. Sindsdien zwalp ik wat op de arbeidsmarkt. Boeken kan ik schrijven over solliciteren. Zo had je de zeer zelfingenomen yogaleraar, die vooral zichzelf graag hoorde anderen uitlachen. En de zo bescheiden onderdirecteur van een megabedrijf, die uren voor z’n sollicitant vrijmaakte. Dit om iemand op een goede manier te verwelkomen in z’n bedrijf. “Eerste indruk telt”, zei hij. Het waren er zovelen. En van veel heb ik echt bijgeleerd.

Maar wat me vanmorgen overkwam dat was echt bizar.

Ik ging voor een jobje als poetshulp. Wat vakantiewoningen poetsen op maandag en vrijdag.

De eerste vraag luidde: “Wat brengt jou naar hier?” Een dooddoener van formaat. Ik heb gerepliceerd: “Mijn wagen.”

We konden eraan beginnen. De man vond het bizar dat ik als relatief geschoolde kwam solliciteren. Want hij heeft het enkel voor buitenlanders. Die werken alleen en stellen geen vragen. En zeker Nederlanders die kunnen helemaal niet werken, die blijven in de ‘uitkering’ hangen. In casu was ik ook een buitenlander. Gezien ik als Belg in Nederland solliciteerde.

Hij stond er prat op een laag loon, onder PC van de schoonmakers in Nederland, uit te betalen. Opslag kan je ten allen tijde verdienen. In het principe loon naar werken kan ik me heel goed in vinden. Loonsopslag kan een uitdaging zijn om naartoe te werken. De topmanagers, die het meest bescheiden zijn, weten ook dat ze ooit voor een kabbekrats begonnen zijn.

Ik merkte op dat als je in Nederland gaat werken, je de zorgverzekering moet betalen. Dus als ik € 100 a € 150 per maand zou bijverdienen, dan ben ik afhankelijk van mijn situatie tussen de €10 a € 75 per maand kwijt aan verzekering. Dan blijf ik toch beter in de uitkering? De man zei dat het geen probleem was hoor. Veel van zijn personeel heeft die wettelijke verzekering niet. Het/zijn personeel is toch nog nooit gecontroleerd.

Hij zei me dat het strikt verboden is verlof te nemen tijdens de vakantieperiode. Tja, eerlijk, ik had er niet echt bij stilgestaan dat ik voor seizoenswerk solliciteerde. My fault.

Voor deze sollicitatie werkte ik als vrijwilligster op een school. Mijn goedbedoelde intenties werden niet door iedereen gesmaakt. Het is jammer, maar het is niet goed afgelopen. Uit zelfzorg, omdat ik niet langer mezelf kon zijn, heb ik ontslag genomen. Hoezeer ik de andere collega’s en de liefste kindjes van de wereld in mijn hart draag. Ik kies vanaf nu voor mezelf. Dit terzijde.

Op basis van deze arbeidsuren hadden wij een zomerreis geboekt. Natuurlijk zonder annulatieverzekering, want je hebt dat toch nooit nodig!

Ik vertelde over mijn man en de drie kinderen. Ik vertelde fier dat de kinderen nog klein zijn, maar eigenlijk al heel zelfstandig. De man zei droogweg: “Wordt het niet eens dringend tijd dat jij je privésituatie goed bekijkt. Jij moet zaken loslaten en drastische stappen gaan zetten…!”

Geruisloos gleden we door naar de ontslagprocedure.

Ik zat nog met mijn hoofd bij die drastische stappen. Het woord ontslag dwarrelde langs me heen. Moet ik mijn echtgenoot en kinderen onthevelen uit hun functie, zodat ik 10u per week, voor € 11 bruto, op 25 kilometer van mijn huis bij hem aan de slag kan? En dan nog liefst niet in regel met de wettelijke verplichtingen?

Hij toeterde: “Ons systeem is goed want ik werk perfect legaal, en ik kan je ten allen tijde ontslaan. Maar jij kan ook wel weg wanneer je wil…”

Ik begon te glimlachen. Ik kon het niet meer wegsteken. Ik mag en kan hier weg. Ik heb geen contract met die man. Ik ben hier uit vrije wil. Hij kan mij niets maken. De deur uit en ik ben veilig.

Op het eind zei hij met een grote glimlach dat hij uitkeek naar mijn bevestigend telefoontje. Het zou toch stom zijn om niet op dit aanbod in te gaan. Alleen besefte hij niet dat hij mij ontslagen had, nog voor hij me had aangeworven.

Een contract bij die man, wat moet ik zeggen. Maar ik heb me vandaag toch wel geamuseerd. Ik heb weer eens voer gekregen voor een lekkere blog.

Het zijn voor mij emotioneel zware dagen. Maar volgende oneliner maakt toch wel heel veel goed.

Kader deze in, lezers. Heb je eens een confrontatie met een nare persoon denk dan altijd.

Ontslagen op het eerste/tweede/zoveelste/… zicht.

Je kan ten allen tijde mensen uit je leven ontslaan. Als ze je kwetsen, je afwijzen, je bewust in diskrediet brengen of gewoon omdat ze raar zijn. Iemand ontslaan is echt niet voorbehouden voor de werkgevers of personeelsdiensten in deze wereld.

Zolang je van mij je C4 niet hebt gekregen. Dan weet je wel wat ik van je vind.

Daarbij heeft mijn oudste zoon me een job gegeven. Ik moet me dagelijks in de meeste bizarre situaties wringen (Vb. 2000 worsten bestellen in een supermarkt en die dan na smaaktest afkeuren, of solliciteren voor de fun en echt de ambetante sollicitant gaan uithangen die de koffie niet lust). Dit opdat ik voldoende voer zou hebben om mijn blogs wat kruidiger te maken.

Jullie weten dus wat jullie te wachten staat. Vanaf na de paasvakantie trek ik op field – onderzoek.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s