Natuurlijk en dierlijk gedrag

Vandaag toon ik mijn bewondering voor natuurlijk en dierlijk gedrag.

Mijn hond kon het niet meer houden vannacht en draaide het gewoon in z’n bench. Mijn echtgenoot maakte me van deze gebeurtenis diets toen hij in de prille ochtend vertrok. Ik rolde vloekend uit m’n bed. Het deed me denken aan die onophoudende stroom luiers die ik heb verschoond. Telkens je de luier open deed, begon het kraantje te lopen. Duizend keer heb ik gedacht: “Mijn timing is niet goed”. Ondertussen lag de baby te genieten: “Ik kan zonder grenzen, puur natuur en zo ver mogelijk proberen te mikken. Voorlopig ben ik nog m’n eigen baas.”

Ik stak m’n hond buiten om daar maar verder te gaan. Hij bleef buiten, erg lang. Liep druk door de tuin, maar hij was niet aan het graven. Trots. Na 1 jaar en 3 maanden trainen heb ik hem iets essentieels voor de mensheid (de mijne althans) bijgeleerd.

Vorig jaar, van januari 2016 tot maart 2017, begon hij spontaan te graven als hij een grasperk zag. Nu ligt onze tuin bezaaid met Bekaert-draad (gaas). Zodat het graslegioen ook een eerlijke kans krijgt in de arena. Hij was niet aan het graven.

Na het lezen van de krant ging ik toch eens kijken. Zo’n mistige ochtend, dat is toch wat kil aan een Whippet z’n poep. Het konijnenhok stond open. Konijn was zoek. M’n hond binnen, richting de kachel. Ik vond nergens bloed.

M’n echtgenoot heeft de neiging ons konijn af en toe eens op de trampoline te zetten. “Zo kan het beestje ook eens lekker rondhuppen” zegt hij dan. Geen konijn te zien.

Jammer, ze was weg. Weinig reactie uit de, de slaap uit hun ogen wrijvende, kinderen. Ik zou straks de buren wel op de hoogte brengen. Wie weet zouden zij ooit nog wel eens iets terugvinden.

Mijn gedachten bij m’n gras, keek ik door het raam. Daar zat ze, midden op het veld, de grassprietjes, die net door het gaas kwamen priemen, op te eten. Ik kon haar niet vangen. M’n oudste strooide wortelrasp van haar laatste zitplaats tot in haar kooi. Wat een kiemend jachtinstinct. We zouden haar zo zeker vangen. Voor mij hoefde het eigenlijk niet. Ik heb zelfs niet even met de gedachte gespeeld mijn jachthond nog een kans te geven…

De pijn van het gazon, ieder sprietje. Worden ze niet telkenmale omgespit door de 4-poter en tegengespit door de hysterica telkens ze een nieuwe put ontdekt, dan worden ze opgegeten door een derde. Gelukkig is er die 6-maandelijkse bemesting, dan kunnen ze er tenminste een beetje tegen.

Na even checken, het konijn zat weliswaar in haar kooi. Wortelrasp te eten. Lang leve de man in wording, en z’n niet door de evolutie weggepoetste jachtinstinct.

Ik knalde, zo traag mogelijk, om een tweede ontsnappingspoging te gedogen, het deurtje van haar kooitje dicht. Zelfs ons tuindeurtje stond open. De wijde wereld lonkt…

Mijn hond kwam me achterna gerend. De rest van de dag heeft hij al jankend bij dat konijnenhok gezeten. Z’n kans heeft hij gehad, maar hij heeft ze niet gegrepen. Of was hij een triomflied aan het zingen. “Ze zit weer veilig in haar kooitje. Beschermd, weg van de buitenwereld. Ik heb weer controle. Maar ik kan haar zeker pakken als ik wil, want ik ben supersnel. En het gazon dat is en blijft mijn werkterrein. Want het zit in mijn natuur, om het meest van ons twee dierlijk te zijn. Ik kan tenminste los. Ik heb meer privileges.”

Iets heel nieuws in onze buurt. Een hondencarwash. Fantastisch. Je zet je hond in een heel diepe metalen bak, waar hij niet uit kan. Eerst sproeien, shampoo, conditioner, luis- en tekenshampoo (anti welteverstaan). En dan drogen. Het geluid van een stofzuiger. Angstaanjagend gewoon. Onze hond bevriest bij angst, is ie lekker rustig voor ons dan.

Sinds vandaag wordt onze tuin niet meer overhoop gegraven. De volgende keer dat blaffie-lief nog eens vieze pootjes heeft als hij uit de tuin komt, dan schuif ik hem toch lekker de carwash in. Want tenslotte heb ik, als mens, toch het laatste woord over (mijn) dieren of toch niet?

De Bekaert-draad laten we voorlopig nog enkele jaartjes liggen 😉

 

 

Advertenties

4 gedachtes over “Natuurlijk en dierlijk gedrag

    1. Dan ben jij een Lucky Bastard. Ik zal fluisteren, het is voorlopig al iets beter. Alleen als het heel droog is, dan zien we nog zand verstuiven. Het lijkt wel alsof hij z’n nagels niet meer vuil wil maken aan modderige aarde. Of zou het aan mijn schrille kreten liggen. Zou er een leereffect ontstaan?

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s