Uit de kast op het eerste zicht

Een vraag sloeg me uit het lood. En ze houdt me nog bezig.

Ik schrijf tegenwoordig anti-sollicitatiebrieven naar potentiële werkgevers. Een mini-blog waarin ik de zinloosheid van solliciteren beschrijf. Ik ben het beu om te solliciteren, geef me gewoon een job. De raakvlakken tussen mijn leven en de job waarvoor ik ga, zet ik extra in de verf. Voorbeeld is waarschijnlijk nodig.

Stel, je wil redder worden. Schrijf alsjeblieft niet dat je graag mensen redt. Vermijd het woord ‘redden’ in je tekst. Zelfs niet verscholen in een hoekje. Beschrijf je liefde voor het zwemmen. Als je niet in het zwembad bent, dan drijf je thuis in je bad. En met je sollicitatie kom je weer een stapje dichter bij je ultieme doel. Permanent leven onder water.

Nu kan het twee kanten uitgaan. Ofwel verklaren de dames/heren personeelsdienst je gek, ofwel wakker je hun nieuwsgierigheid aan. Want je brief valt op.

Op zondag gemaild, maandagochtend vroeg gecontacteerd. Kinderen nog net in de opvang kunnen droppen, meteen op gesprek. En dan nog bij een uiterst aangename man.

Het gesprek werd afgerond met de vraag: “Wat is uw visie op een homosexuele baas?” Stomverbaasd reageerde ik dat ik het eerste weekend van augustus naar de Gay Parade ga in Amsterdam. (Eindelijk, sinds lang eens een weekend zonder kinderen. We gaan naar Holland Capital City. Kan ik voor het eerst de Parade meepikken. Win-Win situatie.)

Ik voelde me gechoqueerd. Wat er gebeurde was niet logisch.

Homosexualiteit is je geaardheid. Het is een deel wie je bent, jezelf. Je kiest er niet voor.

Velen hebben de neiging zichzelf als de standaardmens te zien, een lichte zelfafwijking wordt gedoogd. Het zijn de anderen die raar en anders zijn.

Ik heb al heel veel mensen mogen ontmoeten in mijn leven. DE standaardmens ben ik nog niet tegengekomen. Maar ik heb al heeeeeeel veel uitzonderingen op de regel gezien, wees dat maar zeker. Meestal weet men dat niet van zichzelf, maar wie ben ik om hen dat te moeten melden…

Van mij mag je zeker zijn. Ik ben een uitzondering, en het is wetenschappelijk bewezen. Mijn troost is dat 3 tot 6% van de bevolking is zoals ik. Ik ben niet alleen. Wat of hoe, mijn pen kan dit nog niet aan.

Ik worstel met mezelf en met het feit dat ik zo ben en dat ik het niet kan veranderen! Ik wil ook van mezelf kunnen zeggen dat ik de norm, de maatstaf of de middelmaat ben. Maar dat gaat niet. Moet leren accepteren.

 

Is het niet raar dat je je in de 21-ste eeuw moet verantwoorden om wie je bent? De Gay-Pride is zo’n 55 jaar oud zeker. Ik heb niet gegoogeld, dus ik kan er naast zitten met 10 jaar. Is er dan niets veranderd? Sterker nog, thank you dear mister President, schuiven we allemaal (velen tegen hun zin) nog een paar zitjes naar rechts.

Dit baart me echt zorgen. Waar is de na-oorlogse zachtheid en sociaalvoelendheid naartoe?

De jeugd die op de barricades zou moeten staan, zit thuis te gamen. Liefst oorlogsspelletjes.

De “arbeidsactieve” generatie (al dan niet aan het werk) denkt enkel nog aan zichzelf. “Hoever vliegen we dit jaar? De ski-reis eerst nog afbetalen. Mijn (bedrijfs)wagen heb ik liefst in appelblauwzeegroen dan in donkergrijs.”

Diegenen die ooit de barricaden bevolkten, zijn eraf gestapt of gevallen, gestruikeld. En ze hebben linea recta hun elektrische fiets bestegen.

En diegenen die nog echt den oorlog hebben meegemaakt hebben we ondertussen het rusthuis binnengekart. Nagelvretend zitten ze in hun hoekje: “Ziet werkelijk dan niemand wat er aan het gebeuren is? Alles komt terug. Ze hebben ons hier goed weggestopt, opdat ze ons niet zouden horen.”

 

Het is een understatement dat ik het wat ver drijf. Het gaat hem maar tenslotte over een sollicitatie.

Essentie: Voor mij is iedereen gelijk. Excuses, als ik wat heilige huisjes heb ingetrapt .(ego auw/ facade krak).

Maar dat neemt niet weg dat ik het heel goed versta wat het is om in een aanvaardingsproces te zitten. Voor mij is iedereen goed genoeg zoals hij is. En ik kan heel goed begrijpen dat je die zin voor een ander kan uitschreeuwen, maar dat je die zin op jezelf niet kan toepassen.

Ik hoop oprecht. Ik hoop het echt. Ik hoop te mogen worden zoals die man.

Hoeveel zelfvertrouwen heb je nodig om op het eerste zicht uit de kast te komen.

Advertenties

3 gedachtes over “Uit de kast op het eerste zicht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s