Het eerste zaadje van empathie

De kleuterjuf kon ons zo mooi begeleiden op haar gitaar. Noot voor noot, akkoord voor akkoord. “Klein, klein kleutertje” is echt mijn favoriete kinderliedje. Ik kon het aller luidst van al de tekst meekelen: “Mamaatje die zal blijven, papaatje die zal staan.” Pure nostalgie. Wist ik toen veel van die wrede buitenwereld en dat de tekst eigenlijk “Mamaatje die zal kijven, papaatje die zal slaan” is.

In mijn tijd werd er nog heel duidelijk op tafel geslagen en we zouden wel weten wie de baas was. En dat werd ons dan nog op educatief verantwoorde wijze duidelijk gemaakt.

Deze vorm van verbaal geweld is mijn kinderen volledig vreemd. Geen enkele retro-gezinde juf tegengekomen die met veel liefde “Klein, klein kleutertje” uit de kast trok.

Mijn lievelingsamerikaan is de laatste weken wat aan het spielereien. Enkele dagen geleden werd de moeder der bommen nog afgevuurd. Tja, ze dateerde al van 2003 en je wil je investering toch laten renderen. Gebruiken voor de houdbaarheidsdatum verstrijkt. ‘Ziet dat ie nie mi goed is, den afvalberg were vergroot. Ik ben niet voor verspilling. Tligt buiten mijn wil.’ En ondertussen toont dit papaatje hoe hard hij wel kan slaan.

Oorlog en geweld leken een ver van mijn bed show geworden. Maar het kinderspel tussen mijn vriend en de Noord-Koreaanse tijger, maakt me wat onrustig.

Voor de jaarlijkse bootshow zijn er oorlogsschepen onderweg. Eens aangekomen in Noord-Korea worden ze de droogdokken ingesleept, bijgeschilderd. Heel belangrijk aan de naam van een schip raak je niet, want dat brengt ongeluk.

Ik zie beide heren kijken naar zo’n immens fregat. (Een schip op het droge, is als een kameel op Antartica. Het komt hulpeloos over.) “Groot geschapen hé? En munitie, onvoorstelbaar veel. Je kan toch een tijdje doorgaan hoor met dit venijnige ding. Het schip heb IK herdoopt in ‘We’ll make America great again.’ Net genoeg schip en verf, man.”

De tegenpartij denkt: “Je mag hier staan pochen kerel. Maar één verkeerde beweging van mij en het boeltje wordt compleet ontregeld. Wie is hier de stoerste?”

Vroeger leerde men kinderen al zingend respect hebben voor zijn/haar ouders.

Nu heb je 2 dorpsidioten die gewoon hun gezag opeisen. Het zijn er wel meer, hoor. Maar dan wordt deze blog zo groot dat ik voor de rest van mijn leven moet pennen. Dat kan zeker niet de bedoeling zijn.

Klein, klein kleutertje heeft veel moeten incasseren. We waren te jong om de tekst helemaal goed te begrijpen, maar we wisten dat Klein, klein kleutertje het niet altijd gemakkelijk had. Op dat moment werd het eerste zaadje van empathie in onze hersenen geplant.

Wat een verlies dat niet iedereen les gekregen heeft in mijn kleuterschool. Het zou er misschien iets vreedzamer aan toe gaan. Maar ik geef geen garanties.

Ik sta op de droogdokken te kijken naar ’t fregat, tijdens de bootshow. Ik kan en zal (niemand trouwens) doordringen tot de heren van verstand. Mijn hart zingt:

Donald en Kimmetje, wat doe je in elkaars hof.

Jullie plukken elkaars bloemetje, jullie maken het veel te grof.

Mamaatje wil wel kijven, papaatje probeert er verstand in te slaan.

Wordt het niet eens tijd dat jullie gewoon naar bedje gaan?

Advertenties

Een gedachte over “Het eerste zaadje van empathie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s