Er ligt bloed op de dansvloer

Ik ben niet voor klassiek ballet geboren. Ik hou enorm van strakke lijnen, maar de spitzen maken me bang. Jazz, hip-hop, street … weet ik best te smaken.

Mezelf gooien in een dans, zonder franje, terwijl ik blootvoets het ruwe hout aanraak. Geef mij de puurheid van moderne dans.

Het publiek ziet niet dat ik antislip draag. Niet dat het hun zaken zijn. Maar het is in mijn grootste belang om niet onderuit te gaan. De trainer heeft het zelfs aangeraden, zeker nu ik nog zo jong ben.

We trainen al een hele poos. Drama, dans en zingen in één. Hoewel ik de tekst helemaal kan opdreunen thuis, durf ik niet hardop te praten. Stel dat ze naar me kijken, laat staan me horen…

Zingen doe ik enkel binnensmonds.

Maar als ik dans, dan ben ik alleen. In het midden van een bühne, felverlicht, beweeg ik als een veer. De muziek, de beweging en ik.

We zouden wedstrijden gaan doen. Ik mocht bij een kleinere groep dansers. Zo gelukkig, ik was er bij. Ik ben niet zo’n ervaren danser, ik start op de laatste rij. Zo trots dat ik mag bijleren van jongeren tot wel 3 jaar ouder dan mij.

De eerste wedstrijd vindt plaats 3 weken na de selectie. Een choreo voor 5 minuten  dans instuderen. Voel me onzeker. Zij kunnen het wel al, ik zal het ganse stuk de mist in doen gaan.

Op de trampoline, op de oprit, mijn kamer, ouders kamer, de tuin, in bed (mentaal), in klas herhalen, herhalen, herhalen.

Breed lachend schreed ik naar beneden op de wedstrijddag. Dit was zo lang geleden. Eindelijk er competitief en sportief nog eens tegen aan gaan. Ik heb mijn wereld terug gevonden.

De wedstrijd vond plaats ergens ver van huis. We konden niet voor het eindresultaat blijven, ik moest naar school.

Pieker. Ik heb m’n benen niet volledig uitgestrekt, hoewel ik het kan. We hebben maar 2 lessen kunnen oefenen. Er waren nog veel andere groepen.

Stilte. De andere dansers geven niet thuis.

Ik moet naar bed. Ik weet niets over de ranking.

Mama roept: “Berichten, filmpjes op Facebook. Jullie zijn derde.”

OH, wat er nu door me heen gaat kan ik niet goed beschrijven.

 

Volgende week is er weer wedstrijd. Ik bestudeer mezelf op een filmpje van de danswedstijd, iedere dag, de hele week lang. Al mijn missers toon ik aan m’n ouders.

De zenuwen stapelen zich op. Is het dit wat Michael Jackson bedoelde met ‘Er ligt bloed op de dansvloer.’

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s