Een hondenleven

Mijn hond heb ik als nieuwjaarsgeschenkje, via het internet, aangeschaft.

Op het achteraf gelegen erf zaten sommige rassen in een (met Bekaert-draad) geïmproviseerd ren. Minder renderende of afgeschreven exemplaren kregen het recht op losloperij. Mijn jongste kinderen durfden de wagen niet uit.

Als ze er één wilden, was het naar buiten te gaan. Manlief bleef bokkend zitten, niet akkoord met een hond in huis.

Drie mannen, twee vrouwen. Duidelijke ondervertegenwoordiging van de vrouw in dit gezin. Als geëmancipeerde vrouw stel ik dat iedere mannelijke twee vrouwelijke stemmen vormt. Er was één duidelijke mannelijke ja (oudste zoon), één duidelijke vrouwelijke ja (ik, geldt als dubbele stem). Met overduidelijke meerderheid gingen we over tot de aanschaf van een hond.

Het 150-jarig boerinnetje leidde mij en in-geboorterang-achter-me-lopende-kinderen naar een varkensschuur. Gekef, geblaf, stank. Twee tegenoverstaande deuren werden door vergroeide vingers open gekierd.

Twaalf grote en kleine pups, door elkaar, stormden op ons af. Dochterlijk getier, de jongste hing aan mijn schouder. Ter beschermingspoging greep ik mijn oudste, die me koen afweerde.

“Kzal zier in duwn” schrilde ze over het gekef van andere hondenrassen heen. De jongsten vluchtten onder de veilige vleugels van vaders wagen in.

Het besje, de oudste en ik. Achter de twee deuren was telkens een pup overgebleven. Zijn blik verbood haar de andere pups weer los te laten. ‘We zullen het met deze wel doen.’

De grote keuze bestond uit een bang, bloedend teefje en een extreem angstig, steeds wegkruipend reutje. “Pak ze gewoon alle twee mee.” kraste ze.

In een verhuisdoos, op een handdoek, urine, puppykots (wagenziek). Wat was ons reutje net overkomen?

Een goede hondenschool is heel belangrijk. Surfen, chatten, bellen. De jongste kinderen blijven 3 dagen op tafel zitten (handig), terwijl de puppy z’n broers nog zoekt.

Met de stijgende temperaturen richting lente ontdooide het gezin. Mijn echtgenoot zag in de hond een loopkameraad, de jongste kinderen beseften dat de hond geen voeding in hen zag. De hond zag echter wel in alles voeding, speelgoed, bijtring, … Vooral in zaken van uitgerekend die personen die hem uit de hel gered hebben.

 

“Waar heeft u de hond vandaan? Spanje? Hij ziet eruit als een echten, zo’n groten, een Galgo?” “Hij komt uit de broodfok, over acht maanden zal de kwekerij voor de zoveelste keer ontruimd worden door de dierenbescherming. Het is een Whippet. Gekweekt door de Engelsen als jachthond, voor de armen. Vroeger waren Galgo’s van onschatbare waarde. Dat beseffen de Spanjaarden tegenwoordig niet meer zo goed.”

De starthoudingen zijn zit-lig-sta-blijf. Na 2 maanden al veranderden we van de puppy’s naar de A-groep, wegens hondenhormonaliteit. Maar het is en blijft promotie!

Zit-lig-blijf lukt na anderhalf jaar nog niet. Maar mijn hond kan echt goed staan. Velen heb ik leren kennen en zien gaan, naar de B-groep of zelfs de C.

“De hond is er klaar voor, jij nog niet.” “Je hebt eigenlijk het moeilijkste ras gekozen om mee te gaan trainen. De jouwe is nog eens extra eigenwijs.” “Je komt van heel ver hoor, we raken er zeker wel.” “Bij sommigen duurt het jaren eer ze naar een andere groep kunnen.” “Hij kan het wel, maar wil niet echt hé?” Een kleine greep uit de opmerkingen van de trainers.

Dit kon ik toch allemaal niet weten. Het is onze allereerste hond. Online gekozen op kindvriendelijkheid, live op hoogste sulligheidsgehalte.

Kijk, Hond, we blijven naar de training gaan hoor. Dan kan je baasje nieuwe mensen leren kennen en jij ruiken aan andere honden.

Hond, ga nu niet plots zitten, liggen of blijven (als ik wegga), want dan moeten we naar de B-groep (met z’n betere trainingsuren). Blijf alsjeblieft gewoon je eigen zin doen en luister vooral niet naar diegene die je het leven heeft gered.

Zolang je ons maar kwispelstaartend tegemoet loopt als we thuiskomen. Niet zoals vanmorgen, je bibberde toen ik naar je keek. Ik dacht dat je het koud had.

Dat was verkeerd gedacht toen ik vanmiddag naar mijn muts, die in je mand lag, keek.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Een hondenleven

  1. Herkenbaar 🙂 Windhonden zijn zeer eigenzinnig en hebben geen will-to-please. Om te liggen op de hondenschool hielp het bij mij wel om een dekentje te gebruiken. Gelukkig had de leraar zelf whippets en mochten de windhonden een dekentje gebruiken bij het liggen. Ik heb twee Spaanse podenco’s.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s