Zeeallergie

Wat een dagje zee met je kan doen

Nivea, factor 50+, blauwe tube met goud, die smeert het best. Van voetzool naar kruin toe bescherm ik mezelf tegen zonnemoleculen, goed bekijkend in de spiegel.

Zo ver ik reiken kan bevoel ik m’n rug, schouders en nek. Rechtshandig, de spieren van m’n rechterarm zijn welgevormder, krachtiger, maar minder lenig.

De witte laag Nivea knipoogt me strijdvaardig toe. M’n badpak sliert omhoog. Streepjes doorbreken de egale laag. Geen paniek, huidskleur is nog niet zichtbaar. M’n poriën kunnen de gulle witte massa amper aan. Mijn lichaam warmt op, ik besef het amper.

M’n horde nageslacht is aan de beurt. Met de witte massa plamuur ik vakkundig iedere blootliggende huidcel onzichtbaar. Geen vitamine D voor ons.

Vooraleer in te stappen gebied ik elk kind z’n derrière te plaatsen op een respectievelijk klaarliggend handdoekje. De autostoelen hoeven niet gesmeerd.

Aan zee vind ik geen parkeerplaats of vrees een boete, dus rij ik door naar de duinen. Daar waar geen sanitaire voorzieningen noch levensreddende medemensen zijn. Aan de Koninklijke Baan, waar ze je snoeihard voorbij vlammen, is er altijd parkeerplaats.

Een zweetdruppel heeft zich weten te vormen ondanks de ‘waterproofheid’ van Nivea (minpunt). Mijn dashboard schreeuwt dat het 34°C is. De kledij blijft achter in de wagen.

Wij hebben geen cabine, kan ook niet in de duinen. Dus wij dragen onze benodigdheden voor een dagje strand gewoon zelf. De duinen zijn door de mens aangelegd, om de (onder de zeespiegel liggende) achterliggende polders te beschermen tegen de 100-jarige storm. Ze is al enkele jaren in vertraging, de duinen zijn erg hoog en steil.

De eerste stap van de klim leidt tot een diep wegzakken in het te warme, mulle zand. Ons schoeisel verliest de oneerlijke strijd met het zand. De kinderen huppen van de ene op de andere voet.

De tent, de zak met speelgoed en strandbloemen, de zak met handdoeken en het eten, het schoeisel. De jongste kan de hitte aan z’n zooltjes niet meer aan, dus springt ook nog op mij.

Tot aan m’n knieën verzamelen zich klodders zonnecrème en zand tot een modderige substantie. Het lijkt of ik paardrijlaarzen draag onder een badpak aan zee.

Puffend van de inspanning en hitte sta ik op de top. Het duingras nog in m’n handen waaraan ik me naar boven trok. Een zuidwester van 15°C blaast me toe, we zijn nog vroeg in de zomer, de zee is nog niet opgewarmd.

Ik gebied twee nageslacht in de tent te blijven zitten, zodat ze niet langer wegwaait en ik de piketten in het zand kan kloppen. Ook de meegebrachte inboedel leg ik op het grondzeil. Ze houdt stand.

Over de techniek om een handdoek mooi strak te houden, zonder zand kan ik niets vertellen. Ik beheers ze niet.

Op kinderlijk bevel begeef ik me naar het water. Ik zie duivenveren, hondenuitwerpselen, plastiek en ander restafval. De kinderen joelen van de pret, met blauwe lippen, in het water. Ik besluit m’n paardrijlaarzen weg te spoelen. Een golf benat me tot m’n middel. Die kwallenbeet in m’n kinderjaren, vree veel zeer en hoge koorts.

“Ik ga alvast terug naar het tentje, nu ik proper ben. Spelen jullie maar verder.” Op de terugweg zie ik alweer modderkluiten m’n enkels omsluiten. Ik plof me achteloos neer op een handdoek. Een koek van zand, water en Nivea ontstaat tussen het strandlaken en mij.

“Een koek, ik wil een sapje.” Haastig probeer ik een koek uit de erg smalle rol te graaien. “Bè, dat wil ik niet. Daar zit allemaal zand aan.”

De wind blijft beuken, 16 kilometer landinwaarts en ik zit gegarandeerd tussen 4 muren te bakken. En daar is het ook 34°C.

In rotten van drie order ik het nageslacht de spullen op te rapen. Mama heeft haar jaarlijks uurtje zeepret en plicht gehad.

Ik ben helemaal niet verbrand, toch niet op de plaatsen waar ik linkshandig smeerde, de schouders, rug en nek.

Misschien laat ik ooit het doel volledig achterwege, want dat leidt alleen maar tot stress. Voor mij is de voorbereiding hier echt het hoogtepunt. Wie weet kan ik ook in de winter met zonnecrème pieken? Ben ik meteen verlost van die vreselijke zeeallergie.

Blijven smeren. Gewoon doen!

Advertenties

2 gedachtes over “Zeeallergie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s