Buurtgluren

Iedere morgen haalt hij z’n krant uit de bus. De tien passen, luikje open en snel terug. Hij staat heel vroeg op, voor de mensenspits.

Overdag blijft hij liever binnen, hoeft hij geen mensen te praten. Hij heeft grootse plannen en wilde verhalen in zich.

Maar in zijn kindertijd bestond geen logopedie, psychologie, zorg, … Hij deed alles alleen.

Bij Anna en Katrien voelt hij zich goed. In hun kruidenierswinkeltje lezen ze z’n gedachten en leggen ze de juiste producten in z’n mandje. Hij koopt heel vaak dezelfde producten.

Hij gaat achteruit de laatste tijd. Een madame van het OCMW regelde alles: poetsen, wassen, eten, klusjes, …

Eén voor één gooide hij ze buiten. Toen ze tegen elkaar praatten, waar hij bij stond, dachten ze dat hij doof was. Ze zeiden dat hij een moeilijke mens was, weigerde alle hulp.

Hij is weer heel alleen. Van achter z’n half neergelaten rolluik bekijkt hij de wereld. Dat doet hij veel en graag. Hij droom van op een forum te staan en een hele lezing te geven. Oh wat zou men hem zien.

De laatste week heeft hij een drukkend gevoel op de borst. Hij beslist de huisdokter nog even met rust te laten. Het wordt weer zo’n gedoe dat opschrijven hoe hij zich voelt.

In bed voelt hij z’n hart tekeer gaan. Even rustig blijven liggen en afwachten, komt wel goed. Krampen. Z’n borstkas gaat op en neer. Hij snakt naar adem. ‘Wie zal me vinden?’

Anna en Katrien vonden het bizar dat ze hem al meer dan vijf dagen niet gezien hadden.

 

Bij dergelijke verhalen die je zo veel kan lezen in de krant, krijg ik het moeilijk. In iedere sector waar ik al gewerkt heb is er geen tijd meer voor de echte mens. Of dat nu de sociale sector, het onderwijs of Retail is. Mensen blijven door de mazen van het net glippen. Meer eisen, minder middelen. We zeggen het allemaal dat het erg is. 

Ik kan daar persoonlijk als niet-politica niets aan doen. Maar weet je wat mijn remedie hiertegen is? ‘Een goeiendag, en blijven een goeiendag zeggen tot men je begint te vertrouwen. ‘ Pas dan kan je stiekem glippen in het netwerk van de mensen. Maar men moet er nog de tijd voor willen/kunnen vrijmaken.

Ze zeggen veel over de huisvrouw die stiekem van achter het raam piept naar de buurt en iedereen kende en in de gaten hield. In de jaren 50 – 60 had je er veel. Wat ik denk is dat het dringend eens tijd wordt dat in sommige buurten die huisvrouw eens mag terugkomen. Want het zal nodig zijn, zeker met de komende vergrijzing.

Ja, ik weet het wel dat iedereen tegenwoordig moet fulltime gaan werken om rond te komen om de woning, reizen, jacuzzi af te betalen. En dat er geen tijd meer is buiten werk, gezin en hobby’s. Vandaar de nieuwe hobby: Buurtgluren. Wees gewaarschuwd, drie keer per dag loop ik rond met mijn dier en doe ik aan buurtgluren. En neen, mevrouw op het eind van de straat, ik hou niet van Ming-vazen. U hoeft niet zo hard de staan slaan op uw ruiten, ik kan de behoeftendrang van mijn hond ook niet controleren. Ik heb wel altijd poepzakjes bij. Maar hou vooral in het achterhoofd, wie weet zal je me ooit wel eens kunnen gebruiken. De klok staat voor niemand stille.

Advertenties

Een gedachte over “Buurtgluren

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s