Subben op de Plas

Openstaan voor vernieuwing – Moeder/dochterrelatie

Ik voel de drang mezelf te gaan ophippen. Natuurlijk ambieer ik geen volle baard met perfect getrimde snit. Biologisch zou het misschien wel mogelijk kunnen zijn bij een vrouw van eind de 30. Maar laten we daar niet al te hard bij stil gaan staan.

Subben is mijn nieuwe Yoga. Leken, het is gewoon rechtopstaand kanovaren, met een langere peddel, op een surfboard met een opgeblazen ego.

Verrukt was ik dat mijn trendwatchende dochter met me bij wou praten elk vanop ons board.

Vooraf had ik wetsuits gekocht. Anders loop je toch maar in het zweet en eventueel nog andere lichaamssappen van een vreemde. De winkel liet de keuze tussen roze en blauw. Mijn dochter haat roze. Die pakken zijn toch dezelfde redeneerde ik in de winkel, tot ik na het subben de stikkingen van – en de verwondingen door de pakken zag.

Aangekomen gleed ik in m’n suit. Even wachten tot dochter zich haar weg in de hare geworsteld had. Een kleine afstand blootvoets over zonovergoten beton. We sprongen op onze boards, al was het maar om wat te blussen.

Na een half uurtje bevonden we ons eindelijk in het middel van de plas. Toch even een kleine waarschuwing aan alle scheepslui die overwegen om mijn dochter te komen schaken. Mijn dochter aardt heel goed op het droge omwille van oriëntatie, coördinatie en persoonlijke veiligheid. Ik dacht ooit gehoord te hebben dat de beste scheepslui toch aan wal staan?

Ik schreeuw haar toe, tegen de wind in, hoe gezellig samen we hier wel zijn. Een harde klap, metaal op plastiek. Ze zit in kleermakerszit, onbeweeglijk. Mijn hart schreeuwt het uit van geluk. Ze doet aan subyoga. Ze maakt mijn volgende to-do zo maar even waar…

‘Ik haat het hier en dat pak doet veel pijn’

Oplossingsstrategieën bedenken. Ik laat haar achter en sub zo snel mogelijk terug, in ongeveer 20 minuten. Maar wat als er dan ijspegels aan haar neus hangen tegen dat de motorboot verschijnt? Of gaan we door de netels en distels, al stappend de bewoonde wereld terug in? Met een board van ettelijke kilo’s elk op onze rug.

Ik zie haar voor me peddelen. Haar motor is weer aangeslagen, gelukkig.

Een onbewaakt moment leidt tot achterwaarts evenwichtsverlies. Ik kijk naar ogengedraai. Juichend, daar raak je nooit meer op. Als een gezwinde hinde werp ik me terug op m’n board.

Het respect en de bewondering die nooit uitgesproken, laat staan beaamd zullen worden…

Een arena van trendsetterij situeert zich om me heen. Ik voel toch enige reserves tot weerstand bij het zoeken naar een nieuwe ik, door mijn naasten. Niettegenstaande voel ik me steeds jonger worden van geest en mentaliteit.

Binnenkort gaan we gaan kajakken in de Ardennen. Ik weet zeker dat mijn dochter diep, heel diep vanbinnen uitkijkt naar deze wilde vorm van waterravotterij.

Het is nu eenmaal niet erg cool met zo’n moeder door het leven te gaan. Het enige wat dat enthousiasme kan temperen is zelf de-enthousiast te zijn. De mate waarop je geërgerd moet kijken is omgekeerd evenredig met die blije tronie.

Gelukkig is dit nog maar de prépuberteit?

 

Advertenties

2 gedachtes over “Subben op de Plas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s