50% of Human Kind is below average

Onzekerheid – laag zelfbeeld

 

Vanmiddag bij de bloemist viel me een prachtige tekst op het oog.

Don’t forget, 50% of human kind is below average.

Ik heb er toch wel een tijdje naar staan staren, dit toch ergernis van de kassierster. ‘Neemt ze het nu mee of niet?’ Toch niet, want ik heb het in mezelf goed opgenomen.

Minderwaardigheidscomplex, dat is de naam van mijn schaduw. Dus ik ga ervan uit dat ik nogal below average scoor. Maar dat ik nu de strijd moet aangaan met de helft van de wereldbevolking, dat had ik toch ook niet verwacht.

Het gaat hem hier wel over MIJN uit de kluiten gewassen minderwaardigheidscomplex. En moet ik het dan nog eens de arena injagen tegenover andere complexen. Als het mijne verliest, dan wordt het alleen groter en zwaarder om dragen. Maar wat moet je doen als je minderwaardigheidscomplex een ander verslaat zeg, en zou blijven verslaan. Dan zou ik in de ranking ‘above average’ kunnen eindigen.

Dat zou vreemd doen.

 

Vorige week moest ik om m’n zoon die van kamp kwam. Ik rook hem al van aan het Station Gent-Sint-Pieters. Wij wonen nog 40 km verder.

Mensenlokkertje had ik mee. Tis een kwestie van zoveel mogelijk indrukken op te doen. Opdat ze als fiere dame haar grote broer zou kunnen verdedigen. Ze had dorst, waterflesje gekocht. Natuurlijk met sportdop, waar ze niet goed uit kan drinken.

Al sukkelend naar een trap aan het stationsplein komt een mevrouw op me toegelopen. Ze wou zich even losrukken uit de bende beschonken heren waar ze toebehoorde. Ze grijpt spontaan het hondje, zo kan ik verder prutsen aan het waterflesje. Hoe moeilijk kan het toch zijn?

 

Ze doet zo wat haar verhaal tegen me. Pech met OCMW, uithuisgezet, inboedelbeslag, uit de daklozenopvang geschorst. Plots staat ze me heel raar aan te kijken. Ze heeft m’n pup nog vast, ze gaat me er toch niet me slaan, vrees ik. ‘Ik ken jou, jij hebt m’n zus geholpen.’ De eerlijkheid gebied mij te zeggen. Ik heb velen mogen helpen, maar het waren er zo veel en ik heb een heel slecht geheugen.

De geur van mijn zoon wordt steeds penetranter. Als laatste advies zeg ik haar: ‘Als je uit de miserie wil geraken, zal je het zelf moeten doen. Een ander de schuld geven lucht even op, maar je moet het echt zelf willen.’ Ze zal het doen zegt ze: ‘Maar belangrijker is, duizend keer bedankt wat je voor m’n zus hebt gedaan.’

 

Ondanks dat die dame alles kwijt is, vond ik haar toch far above average. Ze heeft helemaal niets meer. Geen bed om in te slapen, dochter en huisdieren geplaatst. Pas op zo’n zaken komen er niet zomaar. Maar zij had nog de grootsheid in zich om mij te bedanken voor de hulp aan haar zus. Terwijl die nu niet meer naar haar omkijkt. Nog steeds gaf ze om haar, no matter what. Nogal Zen vind ik zelf.

Weet je wat een droom van me is dat iedereen eens wat meer respect gaat tonen voor mensen uit de vierde wereld. Kijk door de dronkenheid en vieze kleren heen. Het zijn mensen, die net als iedereen gewoon geliefd willen zijn. Eerlijk, als ik in hun positie terecht zou komen, ik weet niet of een pintje te veel me wel op de been zou houden.

Oké ze kunnen wel eens vulgair zijn. Maar diezelde vulgariteit vind je soms ook binnenskamers.

 

Ik vond het een heel aangenaam gesprek met die mevrouw. En ik wens haar toe dat ze nog veel van die aangename gesprekken mag beleven.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s