De natuur heeft een vergissing begaan

Dieren – Humor – Dankbaarheid

Dierenartsbigamie bedrijf ik dezer dagen. Gewoon omdat het niet anders kan.

Moederdier worp twaalf weken geleden ons beestje ter aarde. Ondertussen wordt mijn 10-rittenkaart bij de véterinairs danig bijgeknipt. En ze zijn het niet eens over dat kleine, grijze, van kop en poten voorziene beestje.

Dokter één claimt een ernstige ziekte als oorzaak van het veelvuldig urineren. Ongecontroleerd. Incontinentia ten top. Slechte bloedwaarden. Vermoedelijk bloedverlies want amper bloedplaatjes. Lijkt me logisch.

Dokter twee strijdt om den blaasontsteking (ze heeft toch nog geen betrekkingen gehad, en dat op haar leeftijd, och, de schande), wat leidt tot de groten drang het huis te bespotting.

Velen alcoholist verslaat zij in den strijd om den duvel. Kortom er is iets grondig mis.

 

Plots bevind ik me in een arena van tegenovergestelde visies. Daar kan ik niet tegen, ik kan maar één gezaghebber aan. Dus wat te doen als twee rammen tegenover elkaar komen te staan?

Een stapje achteruit zetten. Je hebt wel laterale schade, maar de perte totale blijft uit.

 

Weet je wat ik nu eigenlijk echt fantastisch vind aan dit alles? De artsen zijn het volledig eens omtrent de grote afwijking in de morfologie van m’n hond. Wrijf het er maar eens goed in, die lekker bekkende zin.

Kop: te breed, poten: wat kort. Maar vooral, ons poppemietje is qua bouw veel te grof om een Whippet te kunnen zijn. Een echten hé. Het is pure rasvervuiling (slik).

 

Wel ja, er is iets van aan. Ze is welgevormd. En ik herinner me dat er bij het afhalen een bordje hing aan de deur. “Hier waakt een terriër.” Ik werd toen even een beetje bang. Echt gebeurd. Maar mijn vrees ebde weg meteen toen ik dat grijze wezentje zag.

Dilemma, Dilemma. Welke goeroe te volgen. Bigamie is toch complex. Zeker als je ertoe gedwongen wordt omdat ze de praktijk delen. Ondertussen zit ik hier met mijn kapotte hond.

 

Zou moeder Whippet veel aantrek gehad hebben van de ventjes? Zou ze er veel toegelaten hebben? Of wast ook een echten? En zitten wij met een speling van het lot?

 

Moeder natuur heeft absoluut geen vergissing begaan. Hoe rasvervuilend ze ook moge wezen, ze is wel onze grijsde, lelijke, vuile tinke.

En aan de meneer die ik vorige week tijdens het wandelen tegenkwam: “Kijk, ik heb een spiegel bij. Even uw morfologie bekijken. Heeft u wel voldoende Neanderthalgenen of zijn ze Archaïsch bij u. Neen, wacht, het zullen toch geen Denisovagenen zijn zeker? Opletten voor de mix hoor, want die maken u echt minder mens.”

Dat krijg je ervan als je zegt dat er iets niet klopt aan iemand anders hond.

 

Hoewel je maakte me bewust van enkele problemen. In het slechtste geval heb je enkel haar leven gered. Toch heel erg bedankt. Groetjes

 

Advertenties

Een gedachte over “De natuur heeft een vergissing begaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s