De eerste indruk van een kind

Kinderen – Visie volwassenen

M’n jongste zit in het eerste leerjaar of groep 3 (voor de Noorderburen). Op een nieuwe school. Het is wennen, maar hij is gelukkig. Iedere dag een beetje meer.

Als je niemand kent, sta je beduusd wat alleen. M’n zoontje begint stilaan vriendjes te maken. Hij beweegt al een beetje meer.

Een ouder kwam naar mij. “Wat een rustig, braaf, lief zoontje heb je daar.” Ik bekeek m’n zoon van kop tot teen, en terug omhoog. “Hmm, warempel, ze heeft niet ongelijk. Momenteel.”

“Wilde kinderen zijn van slechte invloed op mijn kind” zei ze. Ik antwoorde: “Dan ben je bij ons aan het verkeerde adres. M’n zoon kan echt heel wild zijn.”

Ze schrok en liep weg.

 

Je hebt pleziermakers, roepers, uitbundige types. En stille muisjes, die je soms vergeet, omdat je ze gewoon niet ziet.

Beiden heb je nodig opdat de balans in evenwicht is.

 

Maar wat dit alles in me oproept? Wat als een categorie rustig plots razend wordt? En een wildebras die alleen wil zijn? Achter welk deurtje ze te steken? En zijn die deurtjes zo permanent?

 

Ik ga niet af op de eerste indruk van een kind.

 

Iedereen heeft toch kanten die je meer of minder liggen? Stempelen, daar doe ik liever niet aan mee. No offence.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s