The bully

Questions about life – Being average or not

Tegenwoordig loop ik tweehonds over straat. Het is best wel grappig, ze verstrengelen zo dat ik samen met hen al dansend de weg op ga.

Een tweeloops leiband kan nog niet, want ze zijn niet even groot. Maar tzal eigenlijk ook nooit echt gaan.

We hebben namelijk een bully whippet. Ze is een echte pestkop, die steeds in de kuiten van haar broer bijt. Waarom ze het doet, geen idee. Maar ze heeft er blijkbaar een lekkere kluif aan.

Ons tweede hondje is dus geboren met het syndroom van bully. Kort, ze zal een enorme spiermassa krijgen. En dat merken we ook aan haar eetlust en trekkracht op 3,5 maanden leeftijd.

Als ik ga wandelen reageren mensen enorm op mijn oudste hond. Amy Winhouse-geschminkte ogen. Niet weten waar de eyeliner moest ophouden. En tis dan nog een beige hond. Slank. Renner. Prachtig. (Verzekers één ut Spanje é madam, neen van oorsprong Engels, maar kan niet tegen de regen)

Dan gaan ze naar whippet nummer twee. Steevast vragen ze: ‘Welk ras is dat?’ Waarmee ze niet durven uitspreken: “Wat is dat?” Maar haar grijze kleur spreekt hen wel erg aan hoor.

Telkens opnieuw geef ik de uitleg over het bully syndroom. Waarbij ik ongelovig word aangestaard en ik mensen zie denken: ‘Twas verzekers een ander die erop gekropen is.”

Eerlijk, ik was er niet bij toen er gewipt werd. Misschien best. Maar uit onderzoek (via internet, dierenarts en andere bully-eigenaars) mogen we zeker zijn dat ze er een is.

Buiten wat spierkrampen zal ze geen last hebben van haar grootsheid.

 

Maar weet je wat me een beetje tegenvalt in de mensheid is dat hokjesdenken. Het is niet omdat ze eruit ziet als een forse hond, dat ze geen whippet is. Sterker ze is er zelfs niet minder hond om. Hoogtepunten van haar dag zijn ook de maaltijden en slapen in de zetel.

 

Ik kreeg dit weekend het mooiste compliment uit mijn leven. Iemand vond mij interessant als persoon omdat ik anders ben dan anderen. Ik hou me met zaken bezig die een ander niet interesseren. Beetje schrijven, sterke persoonlijke kijk op het leven, Yoga, …

Dat heeft mij echt deugd gedaan. Want het zet de poort naar menselijkheid open. Ondanks het feit dat velen mij wat raar vinden overkomen, en dit al mijn hele leven lang. (Eerlijk het zou helpen als ik ook wat moeite zou doen.) Ik ben ook mens ondanks het feit dat ik anders overkom. Sterker mijn ‘afwijking’ trekt hierdoor ook mensen aan.

En wat het leukste is. Ik hou zelf niet zo van gemiddelde mensen. (Wat gemiddeld ook mag zijn.) Want ik weet me niet goed hoe ik me dan moet gedragen. Small-talk irriteert me mateloos en pochen weet ik niet hoe te doen. Te denken dat ik bij de normaalste behoorde tijdens mijn middelbare schoolcarrière. Wat moet er van mijn medestudenten geworden zijn? Maar dat is voor een volgende blog.

 

Weet je wat ik zou willen? Dat ze mijn groot uitgevallen beestje. Als hond aanzien en als Whippet. En dat ik niet telkens moet gaan uitleggen wie of wat ze is. Ze is een heel gewoon hondje, alleen is ze een beetje anders. Net zoals haar baasje.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s