Sollicitatie deel – het zijn er al veel

De lente prikkelt 6 hyancinthen op de tafel. Dag na dag klimmen de trosjes omhoog. Zin in het leven.

Ik ook. Welke kleur zouden ze zijn? Het stond op de verpakking. Zot van enthousiasme, om ze te laven, vernietigde ik de verpakking. De mannen van de vuilnis hebben ze mee.

 

De lente is de voorbode van iets nieuws. Verbouwen, gaan sporten, cursus volgen, lammetjes in de wei of een nieuwe job.

 

Over soliciteren schijf ik ooit een boek. Mijn noeste inspanningen hebben er toe geleid dat ik werk heb. Maar je moet steeds honger blijven hebben naar meer. Het is bevredigend een job te hebben die je graag doet. Leuk dat die ook aansluit bij je opleiding, maar dat hoeft niet altijd.

 

Kranten beschreeuwen de krapte op de arbeidsmarkt, vacatures raken niet ingevuld. Flexibiliteit is nodig. We moeten langer aan het werk.

Al surfend stel ik vast dat ze de waarheid spreken. Ik zie één en dezelfde vacature bij vier verschillende interimkantoren passeren. Ah, ze zoeken vier mensen voor één job. Fantastisch. Mijn CV gaat Brugge en Ommeland rond.

 

Overal meteen op het appèl. In Torhout mag ik plaatsnemen voor een vers geplant bloemetje op de arbeidsmarkt. Haar vinger loopt de vragenlijst af.

Ik ben rond de eeuwwisseling geplant. Dus halverwege mijn curriculum vitae. Een bloem in de zomer van haar leven.

 

Nerveus pulkt meiklokje, ze is zo frèle, aan haar instuctieblad. Het is sterker dan mezelf, ik lok haar weg van de te volgen procedure. Begin te praten over allerhande. Het is tenslotte een kennismaking. Hoeft dat dan zo stijf en rigide? De paniek in haar ogen zegt ‘Weer zo’n oude die me wil overklassen.’

Ik loop hier niet alleen tegenaan. Met de beste bedoelingen wil je de onzekerheid van (heel vaak) jonge personeelsmedewerkers wegnemen, opdat het voor allebei leuk zou zijn. Dat wordt dan als dominantie aanzien. Wat een lelijk woord, toch. Het komt gewoon neer op een onevenwicht in levenservaring. Dat hoeft helemaal niet bedreigend te zijn.

 

De arbeidsmarkt mankeert een volledig bloementapijt. Verwelkt naast pril. Zwarte tulpen (bestaan echt) naast witte rozen. De mogelijkheid om je bloem-zijn eens te veranderen en terug. Wie ooit een lelietje-van-dalen was en nu niet meer, jammer je wordt nooit geen lelietje-van-dalen meer. En wat met die prachtige exotische bloemen met hun vele diploma’s? In ons kleine landje doen zij de vuile klusjes want de inheemse bloemen kijken hoofdzakelijk naar hun eigen talent.

 

Ik ben al veel bloemen geweest. Vorm bijna een boeket. Dat was mijn keuze. Ik wilde weten welke bloem ik echt was. Dat is zeer verrijkend. Je leert over de verschillende families, maar vooral je komt dichter bij jezelf. Je gaat zeker een week langer mee in en vaas dan je soortgenoten. Zelfs in een vaas zonder water.

De maatschappij schreeuwt om boeketten. Maar ik weet wat het is om een meiklokje te zijn.

 

De soldaten hadden de mond vol van de Poppies in Flanders Fields. Ik hou van de lotusbloem, die vele Vlaamse vijvers siert. Ontelbare bloemsoorten houden zich voorlopig nog schuil. Ik ben benieuwd. Ik heb er zin in. Er valt nog heel veel te ontdekken. Met tijd.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s