Spijt

Ik ga er prat op nogal naïef door het leven te gaan. Het houdt je dicht bij je kind-zijn en je verwondering in het leven vervaagt niet.

Jammer genoeg kan iemand met het hart op de verkeerde plaats hier misbruik van maken.

Vaak gaat het in mijn blogs over negatieve gevoelens. Ik heb er dan ook veel ervaring mee.

Ik sta erop deze blog toch te publiceren, want ze wordt voor één persoon geschreven. En hoop dat mijn woorden haar ooit nog bereiken.

Heb je zo’n wrang gevoel in de mond na het lezen. Dan is er hoop voor je. Dan ben je een oprecht mens, die weet wat gevoelens zijn.

 

Ik moest het weer eens beter dan je weten. Je zei me nog: ‘Zus het is echt je wereld niet. Dansende, botsende ego’s. Ik ben best, beter, fantastisch. Mij hebben ze het liefst. Neen ik…’

Natuurlijk is niet iedereen hetzelfde. Maar hoe kleiner de kindjes onder hun hoede, hoe stabieler op de aarde. Misschien komt het door het vele bukken voor vetertjes of vuile neusjes. Dat is nederigheid. Een grapje, gewoon om ermee om te gaan.

We hebben met elkaar gebroken. Ik heb je al heel lang niet meer gezien noch gehoord.

 

Ik ben te goedgelovig geweest. Een sollicitatie die er geen was. ‘Je bent nodig, je bent welkom, hier zal je niet slecht varen.’ Die laatste zin is geen standaard tijdens selectieprocedures.

‘Je ervaring uit de sociale sector kunnen we goed gebruiken. Wat denk je van een pestactieplan? En misschien ooit die onbetaalde facturen?’ Wat een kans. Mijn Pavlov-reflex getriggerd. ‘Ze zien het in me, wat een kans zeg, het lijkt bijna onrealistisch…’

 

“Ik hou je zoet met deze woorden. Zo kan ik je bespelen en doe je wat ik wil. De kleine vieze jobjes. Een net gereinigd toilet is de ultieme vorm van respect. En als je niet doet wat ik wil, dan kieper ik alle bagger die ik van je weet voor alles en iedereen over je heen.”

 

Ze wist heel veel. In goedheid door m’n familie tegen haar uitgeflapt. Niet wetend wat de gevolgen zouden zijn. We hebben ons ernstig verslikt. Het heeft ons uiteen gedreven. Ik vind het heel erg. Niemand heeft het recht om ons kapot te laten gaan.

De beloftes duurden nogal lang. ‘k Ging eens gaan bevragen aan diegene met het eigenlijke gezag. De woorden sneden ‘je zal nooit meer meer zijn dan een poets’. Merg en been. ‘Waar komen jouw gedachten toch vandaan…’ Kon ik m’n schedel op dat moment maar inbeuken. Tis alweer m’n goedgelovigheid. Ik zal het nooit leren.

 

Spijt. Spijt. Spijt. Spijt. Spijt.

Ik ben je kwijt

Spijt. Spijt. Spijt. Spijt.

Dat ik hier de waarheid schrijf.

Spijt. Spijt. Spijt.

Dat velen het slachtoffer worden van een enkeling.

Spijt. Spijt.

Dat ik ongemerkt weer slechte bedoelingen in m’n leven toeliet.

Spijt.

 

 

Ik hoop dat we goedkomen, zus.

Ik ben er echt van aangedaan dat zelfs jij die bedoelingen niet had gezien.

Als ik je terug heb, laat ik je nooit meer los. Zeker niet voor zelfverklaarde wereldverbeteraars, die de wereld onnodig nog donkerder maken.

 

Deze blog verdient zelfs een rouwkader errond.

Maar iemand bij het kruis nemen, als ze in dienst komt, en af en toe eens nijpen op pijnlijke plekken om je zin te kunnen krijgen en te behouden. Dat is laag.

Nog nooit heb ik zo weinig scrupules gezien.

 

Gelukkig ben ik flexibel en hoop ik deze keer definitief. ‘Lesje geleerd, dit pik ik niet.’

Of toch niet?

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Spijt

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s