Eetgewoonten

Nu en dan eten we enkele keren per week pannenkoeken. Mijn echtgenoot draagt sinds enkele weken de voedingstoorts, want ik heb het druk met studeren. Hij wil dan ook z’n steentje bijdragen. Wat we allemaal enorm appreciëren. Oprecht.

Voorverpakte pannenkoeken zijn een stiel apart. Ik slaag er nooit in het juiste aantal op één bord/volledig verhit tot in de kern in te schatten. Mijn man kan dat wel. En weet, niet alle industrieel bereide baksels zijn even groot. Een grote onaangeboorde put van onrecht. Iedere pannenkoek heeft het recht om even grootschapen te zijn, dit terzijde.

Steevast is het bijkomend hoofdgerecht op pannenkoekenavond soep. Tomatensoep van Unox of Korr, zonder brokjes, met gehaktballetjes. Zo’n maaltijd achter de kiezen en je schaatst de Elfstedentocht zonder Noren in bikini.

Ligt het aan de Nationaliteitsverschillen? Hij Nederlander, ik Belg. Ligt het aan het verschil in sekse? Hij man, ik vrouw. Ligt het aan ons leeftijdsverschil? Hij is tenslotte 4 jaar ouder? Had ik beter moeten weten toe hij bekende op jonge leeftijd frikandellen met yoghurt te hebben gegeten? Had ik moeten patrouilleren aan de bekende koksscholen die mijn stad groots maken toen ik op partnerjacht ging? Dan zeg ik stellig. Neen. Op één menu mag men iemand niet veroordelen. Daarbij niemand is perfect.

Maar die niemand vergat mij te vertellen dat eetgewoonten niets te maken hebben met cultuur. Genetica is het juiste woord.

Ik nam, net als dinsdagavond, enthousiast een pannenkoek vast. Vers dampend, tussen z’n broertjes en zusjes, zei hij tegen me. “Kies mij maar eerst. Ik zal het best smaken.”

De Tiense bloemsuikerhouder had ik vast. Ondersteboven. Ik vergeet altijd dat ik de bus meteen ondersteboven moet vastnemen. Dus maakt mijn pols een niet-natuurlijk bocht. Torsie, heet dat op school. Dat is heel slecht voor de gewrichten. Slijtage van de gewrichten noemt artrose. Mijn andere hand. Rechts. Want ik ben rechtshandig. Het draaimechanisme duw ik op gang. Ook hier torsie. Suikerstof dwarrelt neer op de pannenkoek. Krampen in mijn linkeronderarm. Ik hou vol tot mn bord volledig wit ziet.

Ik hou van Diksmuidse boterpannenkoeken uit plastiek. Alleen rollen ze tegen. Diegene die beweert dat hij dergelijk voedsel in één rol kan opdraaien, die bliksem ik neer. Want ik weet, uit uitvoerige ervaring, dat je liegt.

Vanavond woekerde een inwendige strijd in me. Waarom rollen? Waarom een pannenkoek niet eten als een pizza? Die snijder ligt toch constant op het aanrecht? Voor de dagen dat we geen broodmaaltijd eten?

Mijn oudste zoon is zeer intelligent. Hij vindt dingen uit en zo. Althans de leerkracht vindt het uit en hij maakt het heel goed na. Zeer clever. Waarom bedenkt hij niets als hij z’n moeder ziet sukkelen? Twee jaar geleden zou hij me vast en zeker geholpen hebben. M’n ogen gleden naar z’n bord. Op zijn pannenkoek lag een grote zwanworst omkranst met sausjes van mayonaise en ketchup.

Het verlangen in z’n ogen. De erfelijkheid staat vast.

 

Had mijn dochter het avondmaal meegemaakt. We zouden het voor één keer, sinds lang, eens zijn geweest.

Er komen nog wel kansen. Als alles goed gaat heb ik over 60 keer pannenkoeken eten mijn diploma gehaald.

Advertenties

Een gedachte over “Eetgewoonten

  1. Speciale combinatie die pannenkoek met zwan-worst, maar het kan maar smaken he. In de Efteling heb ik ook eens een hartige pannenkoek gegeten, met kaas en hesp 🙂
    Maar ik heb ze liever met lichte bruine suiker en Luikse siroop en dan een taart maken! Jammie!!
    Succes met je studies ook!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s