Doorheen de reden van ziekte en pijn

Ieder weekend lag ik overdag in bed. Kloppende hoofdpijn die ik er wel uit zou slapen, voor ik weer op stap ging. Het hoorde er gewoon bij, toen ik jong was. ‘De tol van de roem van het uitgaan’ zei men. Het werken in combinatie met studeren las men er toen gemakshalve niet bij.

Nooit heb ik die migraine nog terug gezien.

Vorige week kon ik gewoon niet om haar herrijzenis heen. Het leek alsof ik in m’n linkerhersenhelft gezogen werd. Deinend, de zachte massa sluit me in. Ik voel me net niet verdrinken in de pijn. ‘Wat gebeurt er, word ik gestraft?’ Misselijker. ‘Denk ik te veel na? Of jaag ik anderen te veel de stuipen op het lijf?’

Daglicht bliksemt m’n ogen binnen. Flits na flits. M’n hoofd te helder verlicht. Vluchten kan niet, de pijn houdt me te hard vast. Stokkende adem. Ik voel me heel klein worden.

‘Misschien kan je beter naar huis gaan, Deirdre.’ Die stem is hier, maar zo ver weg. Ik probeer me te focussen waar ze vandaan kwam. Maar ze echo’t  overal.

‘Ga naar huis. Dat is beter voor je.’ ‘Ik kan niet. Ik kan niet weg, want ik ben bang. De wereld roept en bliksemt naar me. Ik begrijp alles even niet.’ zeg ik stil in me. Ik weet dat dit migraine is en de gedachte houdt me kalm. Dit gevoel moest ik herkennen, alleen wist ik niet af van dergelijke intensiteit.

 

Iedereen zegt me: ‘Je moet het kalmer aan doen’, ‘Relax’, ‘Het komt wel goed’. Ik wil jullie allemaal geloven. Want migraine is nu éénmaal geen alleenstaande ziekte. Tot 25 procent van de bevolking krijgt ermee te maken. En de oorzaak, laat staan de reden is voor de wetenschap toch nog niet bekend.

“De mens is klein en nietig. Wij kennen de waarheid niet en als de waarheid bekend zou zijn, zou ze zeker niet aan de mensheid bekend gemaakt worden. De mensheid leeft in de illusie de waarheid te kennen, wij zien slechts een afschijnsel van de waarheid via een spiegel. Diegene is wijs die weet dat hij het niet weet.” Of dit idee van Plato, Socrates of Aristoteles komt maakt eigenlijk niets uit. Maar het komt erop neer dat we nooit de ware reden zullen kennen. Van schoonheid noch lelijkheid. En we moeten hier maar mee leren leven.

 

Wie ben ik om wetenschappers, filosofen of mensen die dicht bij me staan in twijfel te gaan trekken? Maar mag ik het er wel even mee moeilijk hebben dat er pijn is en ziektes bestaan? En waarom lijkt het allemaal zo oneerlijk verdeeld?

Hoe kan je nu niet omkijken naar iets waar je veel last van hebt? Wat je niet eerlijk vindt? En waar je echt tegen wil vechten om het opgelost te krijgen? Soms moet je de spiegel durven aanschouwen en beseffen dat het niet jouw waarheid is wat je ziet.

Ik weet dat ik het niet weet en dat ik nooit zal weten. Maar wat ik wel weet dat onrecht mij steeds zal beroeren. Ik weet dat bij het ouder worden men minder ontroerd word. Want men heeft het allemaal al eens gezien.

Ik weet niet wat het leven nog voor mij en jou in petto heeft. Maar wat ik wel weet is dat ziekte en pijn geen bestaanreden zouden mogen hebben. Ze zijn er jammer genoeg wel. De reden hiervoor vertellen, kan ik je niet. Ik weet dat ik je pijn niet wegnemen kan, zelfs niet een beetje verzachten.

Ik weet dat ik het niet weet en dat ik het nooit zal weten. Maar dat neem niet weg dat ik hoop dat je toch nog vele mooie momenten mag kennen, ondanks deze heel moeilijke tijd.

 

Ik denk aan je.

(Zij het met een klein beetje hoofdpijn.)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Daglicht ‘

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s