De ondraaglijke oneerlijkheid

Iets verliezen wat je oorspronkelijk nooit werd beloofd. Dat is pijnlijk.

Bij nieuw leven wensen we alle geluk en een toekomst vol rozeblaadjes. Een heel mooi, lang en gelukkig leven. Terecht, alle hoop op de jeugd.

We gaan er eigenlijk van uit dat die wens een belofte is. Iedere dag positiviteit. Want we hebben er recht op, omdat we er hard genoeg voor werken.

Die bubbel cultiveren we bij onze kinderen. Stiekem, omdat we toch zouden willen dat ze ooit uitkomt. Mijn dochter wil een mooie man, een leuke job, een tweeling (jongen en een meisje, misschien best, dan hoeft haar strakheid geen tweede keer getest.) En ze wil een kast van een huis.

Volgens mij willen heel veel mensen dit. Niet alleen hier, maar over de hele wereld. Stoorzenders avonturiers, jullie doen deze keer niet mee in dit verhaal.

Rust in het leven en stabiliteit.

Maar is dat ons wel gegund? Ik woon in België, meer specifiek Vlaanderen. Volgens politici de veiligste plek op aarde.

Een waterkeringsmuur zoals onze Noorderburen bouwen hebben wij niet nodig. Het water van diezelfde Schelde zal bij watersnood stoppen aan onze landsgrenzen. En Nederland teisteren in zondvloed.

Kernrampen, scheurtjes in reactoren. Alweer een probleem voor de Noorderburen. Als de wind tenminste een beetje mee wil.

En de staatsschuld is een politieke slogan van de vorige regering.

Vlaanderen is top!

 

Dankbaar omwille van zo veel zekerheden die we voorgeschoteld krijgen.

Een allochtoon meisje toonde me deze zomer een filmpje over hoe ze in Europa raakte. Ze waren met 3 bootjes, alledrie compleet overladen. Toen de twee andere bootjes begonnen te zinken nam ze instinctief haar GSM en begon te filmen. Ze konden niet naar de drenkelingen toe. Vaders, moeders, kinderen zouden zich aan hun gammel bootje hebben vastgeklampt tot het ook zou kapseizen. Oorverdovend gekrijs uit een kleine speaker. Het meisje beeft terwijl ze haar GSM vastheeft. ‘Ik heb stervende mensen gefilmd’ zegt ze ‘om aan jullie, Europeanen, te tonen hoe het er echt aan toe gaat…’ Mijn bezorgde aard denkt: ‘Zolang ze maar niet weer zullen zeggen, weer zoveel minder…’

Wat met als die mensen die zo ten einde raad zijn? Zo’n zelfmoord is toch alleen nabestaandenrouwwerk? Ook dit komt nooit op de lijst van grote rampen die Vlaanderen teisteren. Hoewel ze dit wel zijn…

En dan al die jonge levens? Laatst een jonge vrouw, zwanger van haar eerste kind.

 

Ik kan het niet aan mijn kinderen niet in hun dromen te laten geloven. Omdat je nog altijd blijft hopen, dat het voor hen wel goed zal komen. En dat hun jeugdige fantasie de basis is voor een mooie toekomst.

Maar geloven is niet voldoende. Hard werken ook niet. Waarom de ene persoon een zwaarder lot draagt dan een ander is voor mij een raadsel. En dat betekent voor mij de ondraaglijke oneerlijkheid van het leven.

 

De zon, thee, blad, pen en papier, tot je het mooie weer ziet.

Maar dat is zelden evident.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s