Zelfverontschuldiging

‘Pasgeboren baby’s hebben maar 1 levensinstelling. Geluk. Blij dat ze er zijn.’ Las ik in de krant.

De opvoeding brengt ons een geweten en fatsoen bij. En dat voor vele jaren.

Ware het nu dat onze opvoeders zelf gebroken zielen zijn. Ze hopen dat ze het goed doen of minstens er iets terecht van brengen. Enkelen zetten naar eigen goeddunken wat bouwstenen op elkaar.

We zijn helaas niet allemaal van nature metsers.

 

De eerste bouwsteen is het schuldgevoel. De basis, rotsvast, het fundament. De onderste bouwlaag werd vroeger zelfs in teer gezet. Tegen vocht, levenslang gegarandeerd.

Een huis stort in, als je de onderste stenen weghaalt. Dat is wetenschappelijk bewezen.

We kunnen er moeilijk om heen, maar kunnen er wel mee leren leven.

 

Wij hebben de muren niet gezet, maar die muren zijn onze basis.

We zetten alle dagen nieuwe muren, voor onze kinderen. En die zijn helaas imperfect, hoezeer we dat eigenlijk niet zo graag horen.

Dan is het ook uit liefde dat je je verontschuldigt aan jezelf. Niet tegenover de buitenwereld, maar gewoon zeggen, met de nodige zelfcompassie. ‘Sorry, ik ben niet perfect.’

 

We moeten al zo veel.

Mag wanneer het kan. En geniet van dat moment.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s